Sapere Aude in Latin means to take the change to know or to have the courage to have knowledge. This piece refer to the disappointment that occurs when we dare to submerge into the pain of the world, and we realize to which extreme the power has disappointed us, so that we become complicit in their vanity and efforts to maintain its ephemeral privileges.
The disappointment, although ecstatic, is also a painful experience because it involves the recognition of a truth that is hidden. According to Nietzsche, "The question is: How much truth we can bear? that was always for me the real unit of measure. "
The work attempts to transform the disappointment into sound, but not enough to reveal to the world these acoustic lying and cheating to say that everything is shit, the artist has the responsibility to propose a solution, an alternative to deception. In my case, I think is the diversity: ideological, aesthetic, biological, religious and otherwise, which has the capacity to undermine the foundations of power, which essentially is strengthened and nourished by the uniformity of dogma and the cancellation of free will.
En canto a cuestión do PODER e do SOPORTAR e/ou o SOPORTE está o tema da identidade. Cando o que quere e desexa é UN cabe o perigo de querer e desexar para UN MESMO; o cal moitas veces significa: desexar para-o-sistema; inconscientemente, non facemos senón perpetuar os reximes e as inquedanzas que o sistema fai pasar por nós (dalgunha maneira) e nós operamos por el. A túa "música" vai en contra dun criterio de UNIDADE e ARMONÍA na produción e incluso contra un criterio de ORGANIZACIÓN na mesma. O son que se produce acontece antes ben en BLOQUES de intensidade, CONTINUUMS; que non teñen que ver cunha suposta natureza-UNHA, ou desexo integrado, sen fisuras. Esa relación MÚSICA/NATUREZA ou ben DESEXO/IDEALIZADO a través da inspiración (musa...) ráchase cando se pon a funcionar, a producir, nun aparello, nunha serie de mecanismos que están alén incluso do organismo, do orgánico como sistema de resortes naturais e espontáneos de REACCIÓN. Que poida haber unha natureza industrial, un desexo productivo, (tamén post-industrial...); así como a forma de tratalo en bloques e continuums como se sinala, nos leva antes que nada, a crise e fractura so soportábel, ponnos en relación directa co insoportábel (do desexo e da natureza) e nos obriga a ser conscientes de cómo nós PRODUCIMOS todas esas "ilusións" (por seguir un pouco a túa linguaxe). Des-idealizar a música, facer non-música, pero non en oposición dialécitca coa mesma, senón como bloques de produción inmanente e auto-organización... tal é o que nos sitúa inmediatamente no noso potencial produtivo inconsciente. Por iso a inquedanza, o desasosiego, a crueldade... que aparecen nas túas pezas. Un non-idealismo. Unha non-imaxe. A emisión proliferada e diáspora das partículas, como texturas multiplicadas en razón do seu propio algoritmo recreado; nunha razón da súa produción que se re-inventa a cada momento, mais que nunca chega a ser o que SE esperaba.
Concierto brutal!
